O Patronie Szkoły

Pośród niesnasków Pan Bóg uderza

W ogromny dzwon

Dla słowiańskiego oto papieża

Otwarty tron…

Ten przed mieczami tak nie uciecze,

Jako ten Włoch

On śmiało, jak Bóg, pójdzie na miecze:

Świat mu to proch!

(…)

On rozda miłość, jak dziś mocarze

Rozdają  broń,

Sakramentalną moc on pokaże,

Świat wziąwszy w dłoń.

Juliusz Słowacki

 

Nasz Patron – św. Jan Paweł II – Papież Polak, człowiek otwarty na potrzeby Kościoła i świata, wspaniały wychowawca, nauczyciel narodów, autorytet moralny dla chrześcijan i wyznawców innych religii, zatroskany o dobro każdego człowieka przemawia do nas nie tylko poprzez swoje nauczanie, ale także swoim życiem.

Karol Józef Wojtyła, późniejszy Jan Paweł II, urodził się 18 maja 1920 r. w Wadowicach, jako drugi syn Emilii i Karola Wojtyłów. Został ochrzczony w kościele parafialnym 20 czerwca 1920 r. Rodzice nadali mu imię na cześć ostatniego cesarza Austrii bł. Karola Habsburga. Rodzina Wojtyłów żyła skromnie. Edmund – brat Karola – studiował medycynę w Krakowie i został lekarzem. Wojtyłowie mieli jeszcze jedno dziecko – Olgę, która zmarła zaraz po urodzeniu.

Lolek, czyli Karol był uważany już w dzieciństwie za chłopca utalentowanego i wysportowanego. 13 kwietnia 1929 r. zmarła matka Karola, a trzy lata później, w wieku 26 lat zmarł na szkarlatynę brat Edmund. Chorobą zaraził się od swojej pacjentki w szpitalu w Bielsku. Od września 1930 r. Karol rozpoczął naukę w 8-letnim Państwowym Gimnazjum Męskim im. Marcina Wadowity w Wadowicach. Nie miał żadnych problemów z nauką, już w tym wieku, według jego katechetów, wyróżniała go także ogromna wiara.

14 maja 1938 r. zakończył naukę w gimnazjum, otrzymując świadectwo maturalne z oceną celującą, następnie wybrał studia polonistyczne na Wydziale Filozoficznym Uniwersytetu Jagiellońskiego.

18 lutego 1941 r. po długiej chorobie w czasach okrutnej wojny zmarł ojciec Karola. II wojna światowa odebrała Karolowi możliwość kontynuowania studiów. W 1940 roku podjął  pracę jako pracownik fizyczny w zakładach chemicznych Solvay. W 1942 r. wstąpił do konspiracyjnego Wyższego Seminarium Duchownego w Krakowie. 1 listopada 1946 r. Karol Wojtyła otrzymał święcenia kapłańskie. 2 listopada jako neoprezbiter odprawił Mszę św. prymicyjną w krypcie św. Leonarda w katedrze na Wawelu. 15 listopada 1946r. wyjechał do Rzymu na studia teologiczne. W lipcu 1948 r. został skierowany do pracy w parafii Niegowić, gdzie spełniał zadania wikarego i katechety. W marcu 1949 r. został przeniesiony do parafii św. Floriana w Krakowie, w której organizował duszpasterstwo młodzieży. Od 1954 r. po habilitacji zaczął wykładać na Katolickim Uniwersytecie Lubelskim.

Jan Paweł II był poliglotą. Języków obcych uczył się wytrwale i przez całe życie. Swobodnie mówił w języku włoskim, francuskim, niemieckim, angielskim, hiszpańskim, portugalskim. Znał łacinę i grekę klasyczną

W 1958 r. ks. Karol Wojtyła został mianowany biskupem pomocniczym Archidiecezji Krakowskiej. Konsekrację biskupią miał 28 września 1958 r. w katedrze na Wawelu. Na okres biskupstwa Karola Wojtyły przypadły obrady Soboru Watykańskiego II, w których aktywnie uczestniczył. Jako biskup przyjął hasło przewodnie swej posługi „Totus Tuus” (łac. „Cały Twój”), kierował je do Matki Chrystusa. W 1963 r. Karol Wojtyła został mianowany arcybiskupem metropolitą krakowskim.

W 1967 r. otrzymał nominację kardynalską. Jako pasterz diecezjalny starał się ogarniać swą posługą wszystkich potrzebujących. Wizytował parafie, odwiedzał klasztory. Z chęcią jeździł na Podhale i w Tatry. Utrzymywał dobry i ścisły kontakt z inteligencją krakowską, zwłaszcza ze środowiskiem naukowym i artystycznym. Zyskał dojrzałość jako myśliciel, sięgając do rozległej tradycji filozoficznej, lecz też do Biblii i do mistyki (zawsze był mu bliski święty Jan od Krzyża).

Na zwołanym po śmierci Jana Pawła I konklawe w roku 1978 Wojtyła został wybrany na papieża i przybrał imię Jana Pawła II. Wynik wyboru ogłoszono 16 października. Jan Paweł II był pierwszym papieżem z Polski, jak również pierwszym po 455 latach biskupem Rzymu, nie będącym Włochem. Wybór na głowę Kościoła osoby z kraju socjalistycznego wpłynął znacząco na wydarzenia w Europie wschodniej i Azji w latach 80. XX w. Pontyfikat Jana Pawła II był drugi co do długości w dziejach Kościoła. Podczas wszystkich pielgrzymek przebył ponad milion kilometrów. To trzy razy więcej niż odległość z Ziemi do Księżyca. Jan Paweł II pielgrzymował, żeby głosić ludziom Ewangelię. Przemawiał na wielkich stadionach i spotykał się z ludźmi z maleńkich wiosek. Papież Jan Paweł II wyniósł na ołtarze 1825 osób z różnych kontynentów, żyjących w różnych czasach. Wśród wyniesionych na ołtarze byli świeccy, duchowni, niewolnica, małżonkowie, dzieci i męczennicy za wiarę. Ojciec Święty napisał 14 encyklik, 14 adhortacji, 11 konstytucji oraz 43 listy apostolskie. Wprawdzie już począwszy od Jana XXIII papiestwo zaczęło rezygnować z niektórych elementów ceremoniału, jednakże dopiero Jan Paweł II zniwelował większość barier, przyjmując postawę papieża bliskiego wszystkim ludziom, papieża – apostoła. 13 maja 1981 r. papież został postrzelony przez tureckiego terrorystę Mehmeta Ali Agcę. Po rekonwalescencji powoli wracał do zdrowia.  W 1983 r. odwiedził zamachowca w więzieniu i mu przebaczył.

Papież chętnie spotykał się z młodymi ludźmi i poświęcał im dużo uwagi.

31 marca 1985 r. napisał list do młodych całego świata z okazji Międzynarodowego Roku Młodzieży, w którym podjął temat roli młodości jako okresu szczególnego kształtowania drogi życia.

13 grudnia 1994 roku Jan Paweł II napisał list do wszystkich dzieci na świecie. Przypomniał w nim, że od początku chrześcijaństwa aż do dziś nie brak w historii Kościoła dzieci uznanych za błogosławione i święte. Na przykład św. Bernadetta z Lourdes, dzieci z La Salette czy też Łucja, Franciszek i Hiacynta z Fatimy. Papież pisał, że Jezus i Maryja często wybierają dzieci, by powierzać im sprawy ważne dla Kościoła i świata.

Jan Paweł II w swoim życiu dużo cierpiał. W czasie wojny miał wypadek, potrąciła go ciężarówka; 13 maja 1981 r. był zamach na jego życie, który dzięki opiece Matki Bożej cudem przeżył; 15 maja 1992 r. przeszedł operację usunięcia łagodnego guza jelita. Gdy był w podeszłym wieku, odkryto u niego chorobę Parkinsona. Biografowie papieża obliczyli, że spędził w szpitalu ponad 150 dni. O każdym pobycie Ojca Świętego w szpitalu informowały telewizje, radia i gazety. Pod kliniką zawsze zjawiały się tłumy ludzi, by podnieść papieża na duchu, pozdrowić go i pomodlić się o jego zdrowie.

W 2005 roku stan zdrowia Jana Pawła II ciągle się pogarszał. 24 lutego 2005 r. Jan Paweł II miał kłopoty z oddychaniem, trafił do polikliniki Gemelli. 20 marca 2005 r. przewodniczył Mszy św. w Niedzielę Palmową, po jej zakończeniu w milczeniu błogosławił wiernych z okna swojego apartamentu. 2 kwietnia 2005 r. o godz. 21.37 w pierwszą sobotę miesiąca i wigilię Święta Miłosierdzia Bożego, po zakończeniu Apelu Jasnogórskiego, Jan Paweł II umarł. W ciągu ostatnich dwóch dni życia towarzyszyli mu nieustannie wierni z całego świata. Jan Paweł II całym swoim życiem świadczył o Chrystusie. Nie tylko słowem, ale przede wszystkim własnym przykładem i cierpieniem dawał świadectwo wiary.

Pogrzeb Jana Pawła II odbył się w piątek 8 kwietnia 2005 r., w którym uczestniczyło na placu św. Piotra ok. 300 tys. wiernych oraz 200 prezydentów i premierów, a także przedstawiciele wszystkich wyznań świata, w tym duchowni islamscy i żydowscy. Po zakończeniu nabożeństwa żałobnego, w asyście tylko duchownych z najbliższego otoczenia, papież został pochowany w podziemiach bazyliki św. Piotra, w krypcie Jana XXIII, beatyfikowanego w 2000 r.

13 maja 2005 r. papież Benedykt XVI (następca Jana Pawła II) zezwolił na natychmiastowe rozpoczęcie procesu beatyfikacyjnego Jana Pawła II, udzielając dyspensy od pięcioletniego okresu oczekiwania od śmierci kandydata, jaki jest wymagany przez prawo kanoniczne. Formalny proces rozpoczął się 28 czerwca 2005 r. Postulatorem został polski ksiądz Sławomir Oder. 2 kwietnia 2007 r. zakończyła się faza diecezjalna procesu i wszystkie akta zostały przekazane do watykańskiej Kongregacji ds. kanonizacyjnych.

1 maja 2011 r. odbyła się beatyfikacja Jana Pawła II.

27 kwietnia 2014 r. Jan Paweł II został ogłoszony świętym.

Bibliografia:

Adam Boniecki: Kalendarium życia Karola Wojtyły. Wydawnictwo: Znak, Kraków 1983 ks. Mieczysław Maliński: Droga do Watykanu. Wydawnictwo Literackie Joseph Ratzinger: Jan Paweł II. Mój umiłowany Poprzednik. Wydawnictwo: Święty Paweł Kraków 2007;

Małgorzata Skowrońska, ks. Robert Nęcek: Chłopiec z Wadowic. Wydawnictwo: Zielona Sowa 2011;

http://nuke.rzym.org/Default.aspx?tabid=129